Italiaanse gemeenschap als model duurzame toekomst

Plaats een reactie

• annemie van den bergh

  Kan u me zeggen hoe we kunnen reserveren om enkele dagen in een bed en breakfast te overnachten. Liefs
  Annemie

  8 maart - 12:56

  • Reageer

• Fransje de Waard

  Goh, Damanhur bij VDWVM... Ik ben allerminst de advocaat van de duivel, maar voel me geroepen om het enthousiaste verhaal hierboven op een aantal punten wat te nuanceren, op basis van eigen ervaringen die ik in april vorig ter plekke heb opgedaan. Ecodorpen, en de manieren waarop die een plek in de samenleving kunnen (en moeten gaan!) krijgen, genieten als thema al zo’n 20 jaar mijn aandacht, ik heb er enige ervaring mee, en juist daarom zou ik het zo jammer vinden als informatie op dit terrein voor scheve beelden, misverstanden en wie weet nieuwe fabeltjes en illusies zorgt. Dat ‘wondermiddel, die ‘wonderboom’ en ook dat ‘wonderdorp’ ben ik nog niet tegengekomen, en ook Damanhur is dat niet. Ik heb er vorig jaar een maand lang doorgebracht, in het kader van een internationale cursus “Ecovillage Design Education”. Het was op meerdere manieren een hele bijzondere ervaring, en voor mij de gelegenheid om Damanhur zelf mee te maken; van het bestaan wist ik al langer, en wel sinds de oprichting van Global Ecovillage Network, in 1994 in het befaamde Schotse Findhorn, waar ik bij aanwezig was. Echt heel veel “ecovillage design” kwam er in de cursus helaas niet aan te pas, dat heb ik de organisatie ook laten weten, maar zie dat vooral als een aspect dat nog verder ontwikkeld moet worden.

  In feite is Damanhur op dit moment ook niet het meest aangewezen voorbeeld van een ecodorp. Wat het wel is, is in elk geval een zeer boeiend sociaal, en ook economisch en juridisch experiment. Maar ‘van huis uit’ is het juist heel nadrukkelijk een spirituele gemeenschap, en wel één die zich aan het oriënteren is op de ecologische dimensie. Daarin zit zonder meer beweging, en ik mag hopen dat men het nog ver schopt. Zo timmert de fabriek voor zonnecellen enorm aan de weg, in Italië waar – heel anders dan bijv. in Spanje - vrijwel nergens PV of zonnecollectoren op daken te vinden zijn. Verder wordt er op dit terrein met diverse dingen geëxperimenteerd, maar zwaar onder de indruk was ik alles met elkaar niet. Ik ga het rijtje in het verhaal hierboven even af. Alle huizen met zonnepanelen? Vorig jaar niet. Bijenkorven in elke tuin? Is me niet opgevallen. Voeding volledig biologisch? Er is een prima bio-supermarkt, en bij navraag bleek zo’n 70% van het plantaardige voedsel biologisch te zijn, maar vooral afkomstig van een aantal professionale telers uit de regio, niet zozeer uit de gemeenschap zelf. Gezamenlijk oogsten door de bewoners? Die indruk had ik bepaald niet. In de meeste “nuclei” – de gemeenschapshuizen – was er iemand die over de tuinbouw ging, die vooral een enorme plastic kas omvatte, waarin ik mensen ongelofelijk inefficiënt en ondeskundig heb zien werken – terwijl ik me maar bleef afvragen waarom je in Italië nu in hemelsnaam tomaten onder plastic zou gaan telen.

  In de allernieuwste huizen wordt gebruik gemaakt van energiezuinige bakstenen, en het meest in energie gespecialiseerde gemeenschapshuis heeft daarvoor een integraal high-tech systeem dat door een geniale en uiterst deskundige Franse deelnemer aan mijn cursus als ‘veel te ingewikkeld’ werd beoordeeld. Ik heb ter plekke meegebouwd aan een klein huisje van hout, leem en stro, als privé-initiatief, maar op grote schaal gebeurt dat bij mijn weten vooralsnog in elk geval bepaald niet. Ons bezoek aan het boomdorp was bijzonder, maar ook vervreemdend. En het is mij niet duidelijk waarom er ook elders in de gemeenschap dan alsmaar met hele rare, kromme en ongeschikte takken wordt gewerkt, en niet met 'gewoon' en ‘slimmer’ hout. Heb letterlijk een volledig knullig in elkaar gezet schuurtje in elkaar zien storten.

  Het economische en geldelijke stelsel is behoorlijk complex, en daardoor niet meteen transparant (...), maar als experiment zonder meer interessant, ook vanwege de waaier aan onderneminkjes en initiatieven die er deel van uitmaken. Op een aantal terreinen beschikt men over ervaring die wat mij betreft voor de hele wereld relevant is, maar die men vooralsnog niet weet over te dragen. De relatie met de ‘gewone’ omgeving is ook van oudsher niet vanzelfsprekend, en soms nauwelijks bestaand. Spiritueel vond ik het juist wel degelijk zweverig, ook al omdat de echte verbinding met de aarde mij te weinig manifest en direct zichtbaar was. Dat heb ik elders heus wel anders meegemaakt. De spirituele dimensie voldoet ter plekke echter duidelijk in een behoefte, men blijft er naar verwijzen, en een en ander heeft ook specifieke, ouderwets magisch aandoende Damanhuriaanse kenmerken die niet mijn kopje thee zijn, maar tegelijkertijd is er met een deel van de mensen genoeg universeels te delen en dan doet de vorm er minder toe. En het blijft indrukwekkend dat de ondergrondse tempels, die vanaf het begin het heiligdom van de gemeenschap vormen, al die jaren door vrijwilligers worden gebouwd – waar dat in de wereldgeschiedenis in wezen altijd door slaven, dwangarbeiders of slecht betaalde werklui is gebeurd.

  Een bezoek aan Damanhur is echt niet voor iedereen weggelegd, want de economische werkelijkheid van de rest van de wereld bestaat ook daar. Maar inderdaad, je kunt het maar het beste zelf allemaal onderzoeken, zoals in het New Life Project. En mocht je dan kunnen kiezen voor een nucleo waar je in huis zou willen zitten – ik beveel Cornucopia van harte aan. Het draagt zijn naam met ere.

  Fransje de Waard

  17 februari - 14:01

  • Reageer

• Redactie VDWVM

  Bedankt voor je reactie en het delen van je ervaring. Erg interessant! Wat betreft de zonnepanelen en bijenkorven zijn we blijkbaar uitgegaan van verkeerde informatie. Dit gaan we nuanceren.

  17 februari - 14:59

  • Reageer

• Fransje de Waard

  Okidoki. Uit welke bronnen hebben jullie hiervoor geput? Gewoon benieuwd.

  17 februari - 17:43

  • Reageer

• Emiel van Straalen 2

  Alles goed en wel, maar een verplichting tot positivisme lijkt me onrealistisch, want hoe positief ook, er komt een tijd dat het allemaal wat minder gaat en er is altijd een percentage mensen in een samenleving die daar wat minder goed mee om gaat en bijvoorbeeld depressief word of crimineel. Wat gebeurt er met die mensen? worden zij er uit gekieperd en achter gelaten als menselijk afval in de gewone maatschapij? En wat gebeurt er met andere mensen die chronisch ziek worden of oud en extreem hulpbehoevend.? En ook die eigen munt, de credito; hoe verhoudt die zich tot de euro en last but not least, wat vind de belastingdienst daarvan. En wat gebeurt er met mensen zoals ik, die zich dit soort dingen afvraagt. En zich ook afvraagt waarom alleen de positieve kanten van het Damanhur verhaal op deze site worden belicht. Ik word daar extra kritisch van. Misschien is dit wel een erg goed alternatief, tenminste ik zie een hoop positieve kanten aan dit concept, maar ik haak af op punten zoals verplicht positivisme, een eigen munt, een eigen grondwet, daarom klik ik ook niet verder om meer info te onderzoeken.
  Als dit initiatief navolging verdiend, kom dan met een diepgaander maatschapij-analiese op deze site dan dit oppervlakkige lokverhhaal. Nu is het een marketing-praatje en dat vind ik zonde.

  17 februari - 13:33

  • Reageer

• Lucy Schaaphok

  Natuurlijk is Damanhur ook een gemeenschap met mensen en een kleine afspiegeling van de samenleving, waar ook gewoon mensen wonen en het er dus niet perfect is. Ook daar hebben mensen last van jaloezie, maar hoe er daarmee omgegaan wordt vind ik mooi om te zien.: met een open houding en bereid naar zichzelf te kijken en te groeien.
  Wat betreft het ecologische, bijna alle huizen zijn inmiddels ecologisch gebouwd en zijn zoveel mogelijk zelfvoorzienend. Je ziet steeds meer dat de woongroepen hun eigen groentes verbouwen en dat kan ik alleen maar waarderen.
  Damanhur is voor 70% zelfvoorzienend en de munteenheid werkt er zoals bijvoorbeeld het LETS systeem in Nederland. Een mooie manier om los het normale monetaire systeem je eigen dingen te doen.
  Ik kom er al vele jaren en werk samen met Damanhur en zie de mooie en minder mooie kanten. Ik heb erg veel waardering voor hoe ze de Federatie opgezet hebben en hoe ze één van de meest succesvolle gemeenschappen ter wereld zijn.
  In Damanhur hebben ze inderdaad de onderlinge afspraak dat je vanuit positiviteit leeft, in respect naar de ander, maar net zoals met ieder ander mens lukt dat niet altijd, maar meestal wel. Ik vind het een heerlijke en inspirerende plek en ik vind de mensen juist erg geaard. Ze staan met beide benen op de grond. Dit is duidelijk te zien aan alles wat ze manifesteren, want dat is één van de belangrijkste punten van Damanhur: dóen!
  En als je ziet dat ze naast het duurzame nog zo ontzettend veel andere dingen doen, zoals ontwikkelingshulp, brandweer, politiek, kunst, het doorbouwen van hun Temples, oude ambachten uitvoeren, onderzoek naar kweken van zeewier, healing, gezondheidscentrum incl artsen, therapeuten, diepgaand onderzoek in esoterische fysica, gekapte bossen weer herstellen, zich inzetten voor de vallei waarin ze leven, ook voor hun buren, een centrum zijn voor ontmoetingen van spirituele leiders. En zo kan ik nog wel even doorgaan.
  Ouderen worden er tot hun dood verzorgd en er is prima medische ondersteuning voor degenen die dat nodig hebben.
  Kortom, voor mij een inspirerende plek waar mensen een samenleving creeren waar zij van dromen.

  18 februari - 21:57

  • Reageer

• Lucy Schaaphok

  mijn reizen naar Damanhur zijn trouwens te vinden op http://www.life-creations.nl

  20 februari - 11:22

  • Reageer