Sinds 2005 reis ik regelmatig naar Kenya en in 2008 is daar Indonesie bijgekomen. Van het eerste land weten we allemaal dat er sprake is van grote achterstand en armoede. Maar na verdieping in het leven op Bali, Java en eilanden als Timor, de Molukken en Flores bleek ook daar een enorme achterstand in denken en leven en is het bijgeloof al net zo erg als in Afrika.

Ik geef het toe: voor de veiligheid van mijn gezin heb ik mij semi-permanent in Indonesie gevestigd en de plannen voor "wonen in Kenya" laten varen, dit na de verkeizingsstrijd eind 2007. Met pijn in het hart want het land stroomt als bloed door mijn aderen als oprichter van stichting Studiebol en Stichting Kolewa. Wanneer ik naar Afrika reis maak ik voor de nacht gebruik van veilige onderkomens: hotels in Mombasa, Malindi en Nairobi.

In Indonesie spitst ozne stichting zich voor het grootste deel op kinderen met  een hoorstoornis. 5% van de jongere kinderen heeft danwel een aangeboren afwijking, danwel is slechthorend geworden als gevolg van bijvoorbeeld hersenvliesontsteking. Onze lokale partners zijn de vrijwilligers van het Swara Swari Instituut en artsen verbonden aan het Sanglah Hospital.

Naast tastbare hulp als het aanmeten van hoorapparaten (uit Nederland) en het geven van spraaklessen is er het nog veel lastigere traject van voorlichting geven. Fantastisch is het dan ook dat leiding en ouders van het instituut eens per twee maanden een "familieweekend" organiseert in steeds weer een ander deel van Indonesie. Met een minimum aan budget reizen ouders en kinderen naar Singaraja in het noorden of Negara in het westen en opent de deuren van hun "kamp" voor de lokale bevolking. Daar vertellen ze over hoe het is om met een slechthorend kind te leven, waar je hulp kunt krijgen en wat de toekomstverwachtingen kunnen zijn met een hoorapparaat of een CI implantaat.

Het klinkt zo simpel maar niets is minder waar! Er is wantrouwen, ongeloof en ontkenning!

Allereerst gaat iedere ouder er vanuit dat zijn of haar kind perfect is. Men blijft zeer lang ontkennen dat er iets aan de hand is, zeker als er geen uiterlijke indicaties zijn voor een handicap. Vervolgens is er het ongeloof als zij gaan twijfelen aan hun eigen waarheid. Op dat moment komt het bijgeloof om de hoek: de vloek zal opgeheven worden op de vierde verjaardag van het kind. Een simpele en makkelijk te aanvaarden verklaring voor alle Indonesiers, ongeacht godsdienst of levensstandaard. Tenslotte het wantrouwen: Mr. Narno werk in het dagelijks leven als audioloog om de kost voor zijn gezin te verdienen. Bij een baas, die ook nog eens bereid is hem in zijn vrije tijd apparatuur te laten gebruiken van het bedrijf. De Indonesier denkt anders: het zal hem wel om "verkoop" gaan. Zo'n hoorapparaat kopen is voor hen als meedoen aan een gokspel. Ze zijn niet overtuigd van de winst die het hen kan opleveren, dus waarom er geld aan uitgeven. Ze hebben al zo weinig!

De echte ervaringsdeskundigen zijn de ouders. Door het van Stichting Kolewa gratis gekregen hoorapparaat, de spraaklessen tegen een minimale vergoeding en de vorderingen van het kind zijn zij overtuigd. Ergo: de beste ambassadeurs voor het project. Hun kinderen zijn het levende bewijs!

Ons doel staat ons helder voor ogen hier in Indonesie. Eigen testapparaten, eigen gereedschap voor het afstellen van de hoorapparaten, eigen laptop voor de software en eigen software voor de diverse merken hearingaid. Een hoorbus inrichten en daarmee door Indonesie trekken, mensen voorlichten, opleiden en het allerbelangrijkste: De kinderen er weer bij laten HOREN!

En dan nog die droom... ons Tania team uit Kenya een nieuwe kans geven na het debacle van de stammenstrijd in 2008. Twee mensen stage laten lopen bij het Swara Swari Institute in Denpasar en daarna terug naar het eigen land om samen met Kolewa te doen waar we goed in zijn: Mensen helpen!