Donderdag 4 augustus maakten we een promo voor de film voor het Pennywhistleproject. Dankzij de hulp van Arlette van de Kemp hadden we een mooie setting en leuke meiden die mee wilden doen. Even leek het toch niet te gaan lukken. Arlette sms-te: 'prangende vraag van de dames: we worden toch niet gefilmd?' Terwijl daar toch alles om draaide. Ik kreeg het even warm, maar dat was nergens voor nodig. Dus ik ging met camera en statief op pad en daarna fijn draaien. We hebben 5 takes gedaan en toen stond het erop. De promo die ik wil gebruiken voor crowdfunding voor het maken van de documentaire en het maken van het educatieve document over geluk. Genoeg beeld ook voor wat bloopers, ik deel er gewoon eentje met jullie.
Even terug naar de titel van de blog, waar word ik eigenlijk gelukkig van.
En die kreeg ik binnen toen ik op weg was naar de filmlocatie.
Ik heb altijd een tafel vol kinderen gewild, daar is het in dit leven echter nooit van gekomen. Als ik kijk naar wat ik nu doe, kan ik alleen maar stil worden want ik omring me met jongeren en kinderen. Wil hun verhalen horen en die delen.
Zit ik het liefste midden in een groep jongeren en stimuleer hen hun verhaal te vertellen. Aan de keukentafel, in een workshopruimte, waar dan ook. 
Omringd door jonge mensen krijg ik energie, word ik meegenomen en voel ik me geraakt en gelukkig.

De tijd nemen om een verhaal van een kind of een jongere te horen, om echt te luisteren. En verbonden te zijn, daar gaat het om.